Hij loopt zwart door de gang in kalende dagen. Zijn woorden glimmen van onrust, oogjes schieten heen en weer. Hier is alles overwegend.
Aan tafel is het moeizaam lachen. Mijn blikken vallen stijf op het blad. Ik word zo aangesproken. Het is de taal die anders klinkt dan ze wordt uitgebracht - kruipend en schuw.
Iemand hangt voor jaren in mijn haren. Leeft daar haast. Zijn lijkjes ruikt men niet.