Stille vrouw in een papieren tuin. Op rode schoenen richt zij zich naar de avond.
Alles breekt onder een lang durend zwijgen en lege kleren draaien rond en rond. (Maar zij heeft haar kruin in de wolken gekleefd en er is iets wat haar lichaam vertraagt. Het ritselt er zomaar doorheen.)
Ze sterft nu een beetje. Zij gaat zo vanzelf.
Er is gras en alles wat daar boven hangt. Verkreukeld en in een uitgelopen scheur.
Slap tot op de draad.