Daar waar we amper kunnen staan

2008-06-05T23:34:00.002+02:00

Ik droomde je op de grond, adamsappel slikkend tegen koele tegels. (Onder oogleden het slome beven van angst. Hoe ver was je verdwaald onder mijn groene ribfluweel?)
Je huilde nog in je schoen toen je vertrok (ik wist niet waar ik je had geslagen - mijn vingers hadden enkel je rug omkneld), gaf de drenkeling je laatste hand.

Ze hebben alle liggers opgesloten, de tapijten opgerold. (Ons weggedweild.)
Hoe zouden wij vergeten? Hoe ècht jij was.

2008-05-23T00:31:00.000+02:00

Haar rode schoenen vol tenen in afwijzing (een hint naar vroegere jaren), en ergens daarboven een uitgestoken hand die ik niet begrijp. Ze gaat de gang tot stilte dwingen, daar leunt een trap naar ons toe. Blauwe deuren kreunen in de muur, en zij vraagt: waarom ben je hier?
(Iemand maakte me kaal - ik weet niet hoe het gebeurde, en de vorm van mijn hoofd stond me niet aan.)
Hoe gaan we jou noemen? En waar halen we een mama vandaan?

Red shoes

2008-04-25T00:16:00.001+02:00

Ik kan hier eeuwig blijven hangen tussen de regen. Kijken naar de man op de golven, mijn voeten eindeloos ver in het lege strand. (Druppels tikken op het blauw van mijn kruin.)
Hij glijdt, springt, vliegt, wuift een hand naar mij. Ik zal vannacht zijn bed naar het midden van de kamer schuiven, en daarin zal hij liggen tollen (in mijn hoofd wat verderop).
We zagen hoe er werd gedanst, gedronken, gelachen – ik nam nooit deel, was een gezicht achter het water met een vis in het oog. En iemand stond nog uren op mijn tenen.
Een mama kwam naar me toe en zei: hier zit je droog.

2008-04-09T00:03:00.002+02:00

(Fade-in)

2008-02-01T00:35:00.000+01:00

Hier Zat Niemand Op Te Wachten

2008-01-17T22:55:00.000+01:00

Ik heb het ons gezegd: dat je nog steeds voor me voelt. (Maar eigenlijk toont dat hoe ik me verberg. In je gedachten.)
Ik wil niet meer denken (heb er de schaar in gezet) aan Ferlin's kussentjes die de stilte domineerden, de loper uitgerold op het perron, je zwartheid, de vergeten fanfare. Hoe je koffie schonk uit al dat blinkends - de cakejes die ik verzamelde in mijn keel om niet te hoeven spreken. De slaap die aan je enkel trok toen ik je voorlas. Of hoe ik je liet schrikken en adem je voorgoed verliet.
Maar toch. Je wrap van dekens rond zoveel naaktheid en koele groene prik. De knip tussen mijn benen. En jij - uiteindelijk, altijd - in alle andere kamers, maar ik was dààr. (En daar was het zo moeilijk staan.)

2008-01-10T23:12:00.001+01:00

Je zat mooi en vol glitters, verdrinkend in een sjaal, op me te wachten. Daar aan de voeten van de kille stenen man. Bleek en vol ogen, zoals je altijd bent. (Lokkend naar het hart.)
Ik lag te beven in de stad, met rijm op al mijn jaren. Het gekraak van die éne nacht. (Je had aan mij je longen vol.)
Wij slopen door mekaar, een zucht door onze monden. Witte adem en later in je huisgeworden kamer viel alles van je af.

My name

2007-12-28T00:48:00.000+01:00

Of hoe het koudwarme lichaam slaapt.

(Het was een dag waarop ik overal tussendoor viel.)

2007-12-13T22:18:00.000+01:00

Er was daar een J. die schreef op handgeschept papier. En over mijn schouders, van links naar rechts tot bij de elleboog. Een archiefjongen. Opsteller van spookverhalen.
Hij kleedde poppen uit. Streelde hun bleke halzen.
Er is daar in dat huis iets dat tot aan de hemel reikt. Hij nam me er nooit voorbij.

2007-12-13T21:57:00.000+01:00

Ik moet het nog hebben over je post scriptum missen. Over die vingers van je waar alles doorheen glipt. Hoe veilig je je waant nu ik niet meer kom bedelen.
Vergeet niet dat grote jongens met kleine voeten wankelen.

2007-11-29T22:55:00.000+01:00

Fluister ze in mijn oor dan. (Toe.)
Je was altijd al een kind van hout. Van es.
Van niet helemaal weten hoe. (Met schelpen, te groot voor je hand.)
- Ik blijf maar over je struikelen. -
Uitglijden over het ijs op je vloer.

In het papieren tasje dat je me meegaf toen: een kassaticket voor de aankoop van vier washandjes in auberginekleur.

Incurable

2007-11-22T23:01:00.000+01:00

Deze avond lig ik in rode pluche met het middenrif ingedeukt. Wit hemd onder zwarte jas - zomaar een rug onder het kalende hoofd. Ik mis, ik mis. (Hij hangt krom zwetend boven het ivoor.) En in die verdomde wisselkamer: hoog, hoog, hoog. (Met de kat onder de benen door.)
Het krijst, stuurt alles de hemel in. Tast verloren aan mijn haren en zegt: jij bent echt mooi (hè?).

2007-11-09T16:13:00.000+01:00

Advies voor S.: er is geen tijd nu om nog in het water te vallen. (Alle poppen aan je muren zijn uitgedanst.)
Ik heb mijn schoenen uitgedaan, de stad verlaten.
Neem hier of daar een laatste hand van mij - ik blijf nog wat na. Dra druipt weer alles uit de lucht.

2007-10-31T12:50:00.000+01:00

Buiten hangt een meisje met herfst in de mouwen.
(Ze wil mijn deur niet door.)
Ik ben in glas nu en zij scherft maar wat doorheen de dagen. (Wat groeit er nóg in mij?)
Zo zie ik voor mij: het dode oog van de jongen – en toch die blik naar weleer.
Het aflikken van lippen. Van oud, oud zeer.

2007-10-11T23:19:00.000+02:00

Op zijn lage bed, het wachten tussen witte muren. En toch keer ik niet om.

(Er valt licht naar binnen. Voetstappen op de straat benee. De jongen huilt.)

Aanbeland

2007-09-24T23:58:00.000+02:00

Zeg het maar gewoon zoals het is. Geen niets meer, en geen niets minder. Geen kousenvoetengeschuifel.
Ergens in Montepulciano loopt een koude, lelijke engel over een onbegonnen stofpad tegen een of andere heuvel. Iets cirkelt om haar heen en registreert een licht, bewust, aanraken van de neus. Geen klimmen, geen dalen.
Alleen een zware, middagmoeë zon.
Als je het nù zegt, gewoon, zoals het is, zal het geen pijn doen.
Ik sta in voor mijn geluk.

(Nadien is er een kraken van sandalen op het grind, het lopen voor de schaduw uit.)

2007-09-06T23:51:00.000+02:00

Aan wie mij denkt te kennen: ik ben het nièt.
Haal je snikkende kinderhoofd nu maar uit mijn schoot. (Leer mij praten, want ik kan het niet. Vul mijn stomme mond tot hij overloopt.)

Ruk mijn vingers uit elkaar - ik ben er wèg van.

2007-08-16T21:12:00.000+02:00

Stille vrouw in een papieren tuin. Op rode schoenen richt zij zich naar de avond.
Alles breekt onder een lang durend zwijgen en lege kleren draaien rond en rond. (Maar zij heeft haar kruin in de wolken gekleefd en er is iets wat haar lichaam vertraagt. Het ritselt er zomaar doorheen.)
Ze sterft nu een beetje. Zij gaat zo vanzelf.
Er is gras en alles wat daar boven hangt. Verkreukeld en in een uitgelopen scheur.
Slap tot op de draad.

2007-08-08T19:48:00.001+02:00

Hij loopt zwart door de gang in kalende dagen. Zijn woorden glimmen van onrust, oogjes schieten heen en weer. Hier is alles overwegend.
Aan tafel is het moeizaam lachen. Mijn blikken vallen stijf op het blad. Ik word zo aangesproken. Het is de taal die anders klinkt dan ze wordt uitgebracht - kruipend en schuw.
Iemand hangt voor jaren in mijn haren. Leeft daar haast. Zijn lijkjes ruikt men niet.

2007-08-02T23:01:00.000+02:00

Mijn gezicht viel in stukken in je handen en door je vingers heen. (En toch heb je me bewaard.)

Ik heb mijn broers opgebruikt. Ze hurken nu tussen lang, lang gras dat hen verbergt. Of op binnenplaatsjes met muren vol oude verf. (In het huis stonden wij onder wankele stapels boeken, zò tot opvangen bereid.)

Het is stil hier onder de bochtige wereld, waar jij slechts in een verte leeft.

2007-07-12T00:01:00.000+02:00

Drenkeling aan de kant. In een zwarte regennacht werd alle richtingen opgezwommen. Open monden vingen op. Er was een soort van daar zijn, en toen wurgden je armen mijn middel. Zomaar onder mijn paraplu als een stolp vol ongewisheid.
De grond werd dichtgemaakt en ik stapte er overheen met je ogen op mijn rug.

(In die eerdere avond klonk een lach, en er waren echo's die overleefden tussen de druppels. Je had me uitgezocht, gekust en teruggeworpen. Onder onze voeten blonken de kasseien. De hemel hield maar niet op.)

2007-07-03T23:35:00.000+02:00

Richt mijn buik naar de aarde, vingers in de grond. Je rommelt in mijn tegen elkaar kletsende dagen, en daar komt bliksem van.
Ik werd schrijlings neergeplant. Pas na het druppelen verwacht.
Iets reed mij steden door, gebouwen in. (Zet me daar anoniem tussen de ranonkels.)

Ik adem nog steeds, vooral doorheen de nachten. Nog nooit was ik zo longdiep.

2007-06-27T01:18:00.000+02:00

Ik zag water trillen
in het glas
op de tafel
in de woonkamer
van je huis
twee hoog
en mijlen mijlen diep.

2007-06-27T00:34:00.000+02:00

Iemand morste mij in het leven. Ik droeg kindersandalen, dronk wortelsap voor mooie ogen, ving mijn hikken op met suiker en azijn.
Men bedwong mijn haren met speldjes, ontnam de linkerhand haar potlood, legde een muntstuk op de buil op het hoofd. Ik groeide haastig uit mijn huid. Vergaarde littekens. At kersen voor mijn eerste kus. (Al wat hij kon proeven.)

Zij bewaarde mij tussen lakens, zette me in haar tuin vol madelieven.
Daar heb ik nooit geplukt.
Van over zee kwamen ze mij halen; ik mocht mee naar een overkant.
(Zwemmen doe ik nog steeds.)

2007-06-22T12:20:00.000+02:00

Ik was een kind met een geplooide rug, te ver opengetrokken naar alle kanten.
Iemand tekende nerven op mij, kamde het stof uit mijn haren, blies me droog met voorzichtige adem. Sinds die dag lig ik op mijn buik.

Ik was een kind van verloren ouders. Hoe ze mij hebben gezocht!
En nu ik uitpuil, knijpen andere handen mij zacht. Tot vluchtige bloesem van één dag. Tot gedwarrel en opstuiven.
Tot iets wat men graag ziet.

2007-06-19T14:28:00.000+02:00

Wat ik achterlaat op het perron, voor de bank waarop een meisje naar me zat te staren: een plasje water dat - ongemerkt - uit de bloemen in mijn armen kwam gedrupt.
Onderin de plastic tas waarin ik ze naar huis draag: een afgeknakt rozenknopje, wit met paarse rand, en verdwaalde, voor een laatste maal omgedraaide sleutels.
Iedereen laat achter en trekt dan weer naar zich toe. Het station glijdt langs me weg en de bloemengeur nestelt zich zwaar in alle hoeken, beslaat het glas, laat buiten (met al zijn luchten) verwelken.
Op mijn schoot ligt iets te verkreukelen en mensen willen weten waarom. Het zijn de ogen die vragen; jeuk danst om de gesloten mond.

Waar ik naartoe rijd, beuken de ramen in hun sponningen, juicht de wind, staan de met water gevulde emmers klaar.

2007-06-06T00:09:00.000+02:00

Er ligt daar een vrouw in haar laatste dag. Vastgegespt aan haar verhaal.
En zo loopt alles dood, uiteindelijk.

2007-06-05T17:38:00.000+02:00

Jongens worden man en sterven, mensen verdwijnen, en ondertussen broed je mij uit onder je spaarlampen.
Ik werd iets tussen je vingers. Hier hang ik nu te drogen.
Wind speelt met mij. Met mijn ingetogen schouderbladen.

De nacht tuimelt om ons huis.

2007-05-23T00:10:00.000+02:00

Je zal me moeten losweken van mijn gemakzucht. De haren die ik voor mijn voorhoofd wegknipte, mijn pas-uit-bed-gelaat, het achter de hand gehouden gegeeuw - alles wijst op de slaper in de aanval.
Hoe ligt je tuin erbij? Is de vijver leeg en mag ik daar drijven?
Wie duwt de rozen in hun knop nu het niet meer wintert? (Hoe dàuwig kan je zijn?)
Uccello! Uccello! Uccello! Wij vliegen langs de rand.

Het werd steeds korter. Kaler. Trager richting grond.
Hoor nu toch dat klapwieken.

2007-05-13T15:53:00.000+02:00

Kijk, mama, ik heb mijn leven bij elkaar gegraaid, en raas nu dagelijks langs onder klaprozen zuchtende perrons.
Hooggehakt en kortgerokt, en met armen rond mijn middel, neem ik afscheid en word ik tijdelijk. Ik brak mijn vingers en mijn woorden bleven steken in de hoorn.
Je waande me weggegooid, verdwaald op kromme voeten. (De gipsen tijden zijn voorbij. Nu staan andere kinderen in hun ondergoed te wankelen op spiegels.)

Er loopt daar nog zo eentje rond. Met kartonnen kroontjes en papieren vleugels. (En een warme vadershand rond de nek.)
Hij, híj, trok me uit het enkeldiepe water (en we hoorden hoe mijn oksel scheurde), maar jij, mama, leerde me zwemmen, en sloeg alle spiegels op me stuk.

2007-04-25T15:13:00.000+02:00

Ik kan niet blijven staan hier. Er moet worden gevlucht.
De wereld is plagiaat. Met straten vol tweedehandse seringengeur en oude aarde en oncontroleerbare zon.
Ik ben een spiegel en ik adem mezelf in mist. Tè zoet ben ik nu. Te weldoordacht.
Hoe alles onder mij heen door gebeurt. Niks heb ik te zeggen, niks valt er te doen.
(Waar zal ik mezelf achterlaten? En al wat mij 'mij' maakt - wat moet ik ermee?)

De kijvende mensheid golft om me heen. De papa's van hun kinderen, de baasjes van hun hond. Hoe kan ik hier opgroeien? Waar heb ik dat allemaal verstopt?

Waarom lig ik nacht na nacht te luieren in mijn twijfel? Wie helpt me bij het opstaan?

2007-04-23T00:23:00.000+02:00

Een diepe tuin vol baby's. Sommige vrouwen missen een buik.
Zomer schopt haar kinderen groot.

In het warme gras wordt iemand langzaam (langzaam) onthoofd.

2007-04-17T11:42:00.001+02:00

Bekijk mij dan!

2007-04-17T11:35:00.000+02:00

Ik zit in stof. Ben opgebroken. Naast mij vallen woorden neer.
Niemand kon voorzien hoe het met me ging lopen. (En tot wat ik werd gekneed.)
Ik ben middelmatig. En alles behalve.
Vergelijk mij dan!

2007-04-15T23:49:00.000+02:00

De dagen dat ik door Brussel strompel op veel te nieuwe schoenen en mijn hakjes een gevecht leveren met kasseien, gaan vooraf aan een opzwellen van de tijd (in een immer blauw jasje). En daar zit ik dan: twee hoofden onder gesprekken die ik niet kan volgen, want ik spreek niemands taal. Een glas onder mijn stoel en ik blijf zo dorstig. Zo ongezien.
Er is daar die hand die leidt en steunt. Ik loop niet verloren. Maar zo vreselijk heen en weer. Om wegen.
Iemand doet de lichten uit, de poort naar beneden. In schuine straten blijf ik rechtop. In klamme nachten ga ik schuil.

2007-04-04T13:07:00.000+02:00

Je zit gekneld in mijn hoofd. Verstopt, zoals de stukjes rotte banaan onder het ijs dat ik bestelde op die trage dag.

2007-03-14T14:17:00.000+01:00

Ik heb daar nog gestaan, met haren die in mijn schouders verdwenen. Met handen zonder rug, als om te vragen - rood en naakt. Mijn hele verdere leven (gooi het er maar in).
Ik kwam terug en iemand hield iets boven me, maar toen begon ik te haperen. Ik viel op. En neer. Stopte twijgjes in mijn mond. (Vergat mijn wilde haren.)

Er hangt een niet te stoppen lente in de bomen. Ze schreeuwt mijn schedel tot gruis.

2007-03-09T22:40:00.000+01:00

Zo in het tweede deel van de nacht, wanneer voetstappen boven zijn aangekomen na een lange trap en een uitgezongen lichaam zich in bed heeft laten vallen (en de muren weer stil worden), word ik wakker aan de andere kant en begint mijn voet te dansen tussen de lakens.

Je hebt een stem die alles in mij laat dalen.

2007-02-28T14:45:00.000+01:00

Buiten waait aan me voorbij. De uren doen dat ook.
In deze kier tussen winter en lente snakt alles naar een andere plaats.
Naar nieuwe grond, hogere kamers. De beslistheid van mijn stem.

Ik zit vast in windstille dagen. Mijn gesloten mond slikt alles weg.
Er kleeft een geur aan deze tijd.

2007-02-28T00:34:00.000+01:00

J. lacht en kust op monden. Loopt met witte laarzen door de laatste modder van opgebroken straten. Maakt jongetjes aan het huilen.
S. speelt het groene blaadje. Eet uit andere borden en droomt in oude bedden.

Hier is niets aan te doen. Hier gaan dingen onder.
Wie buiten komt, moet mee.

2007-02-27T18:24:00.000+01:00

Iets graait in mij, iets is op zoek.

2007-02-27T16:49:00.000+01:00

Adoration

2007-02-27T13:39:00.000+01:00

Drie kwart gemouwd sta ik aan de rand van een bed en nooit nog wil ik slapen.
Ik werd opgespaard, gemummificeerd, en nu maken allen gebruik van mij.
Kortgeknipt lig ik aan het voeteneind van mijn leven, met kilo's dons boven mij.
Ik ging verloren, te ver, en niemand bracht me terug.

Steek me over, dans op mij. Til mijn rokken van de grond.

2007-02-22T23:03:00.000+01:00

S., droog je tranen tussen dikke boeken, ik heb een keizerinnetje voor je gevonden!

2007-02-19T22:43:00.000+01:00

Ik ben de pechvogel in de lucht, temidden van de kraaien die door onze middagen krijsen.
Ik ben degene die achterom kijkt langs het water en je zo traag maakt. (Een eend trekt strepen, prikt een bek in de lucht.)
Hoe je door mij heen glijdt en ik me richt op de zwart bevlekte hemel. Een schot in mijn roos. (Ik val val val.)
Die nacht waarin je mijn angsthand koud hield. Me vroeg niet meer te ademen.

Gebruik me dan maar op. Gooi me tot leven. Hoog.

2007-02-15T17:07:00.001+01:00

Buiten is geelgekleurd maar nog koud en ik kan me voorstellen hoe zomer hier zal zijn. Met blote benen en klamme ruggen, natte haren in mijn nek en het wachten op het ondergaan van de zon. Open ramen, muziek van bij de buren. Het in schijven snijden van een ananas.
Engelen op bezoek. Een tuin met een vijver. Het ballet van de libellen tijdens het barsten van de dag.
En hoe we die dag proberen te verlengen met kaarsen. Motten. Tussen onze tenen het vochtige, zwarte gras.
We zullen drinken en lachen. Struikelen over onze gedachten. Rakelings langs de rand passeren.
We zullen onze tenen diep in de aarde begraven.

2007-02-08T22:04:00.000+01:00

De kaars op de grond werpt ons hoog tegen de muren, en overal sla jij armen om me heen.
Zeg me hoe te stikken in je hals of te verdrinken aan je lijf - ik bots er steeds weer tegenaan. Je warmte zoent me murw. (Ik ben geen afstand meer.)
Draag mij naar huis. Lok de vogels binnen.
Het is op kniehoogte dat wij leven. (Dicht bij warme grond.)

2007-02-08T21:54:00.000+01:00

Hoe is het voor een jongen die nooit verandert om een halve dag oude sneeuw te zien smelten?

2007-02-05T00:26:00.001+01:00

Ergens.

2007-02-05T00:25:00.001+01:00

Zeven hoog in een warme gang en ik had uit elkaar kunnen spatten.

2007-02-05T00:14:00.000+01:00

Ik haal woorden uit je houten mond, maar ze splinteren in mijn vingers.
Trek je messen uit mij en kus me dicht.
Al wat verborgen wordt in handen onder tafels – doorgegeven van de ene naar de andere – verlaat het duister niet.
Ik ben zonder adem nu.
(Er sluipt angst door mijn omhelzingen. Hier slaapt een kind met honger.)

Gooi mijn ogen dicht voor het weggaan.

2007-02-01T23:29:00.000+01:00

Nu de dagen zich als een trompe-l'oeil op mijn netvlies vastzuigen en ik mijn dromen tot scherven schreeuw, neemt hij zijn vleugels onder de arm en vertrekt.
Wie boetseerde mijn ogen? Wie kneep mijn lippen dicht?
Wat valt en rinkelt is daarom niet gebroken. (Ik trok mijn zachte oren aan.)

Mag ik mee in je weggaan? Mag ik treuren om wat blijft?

2007-01-31T23:29:00.000+01:00

Sluit me op, zodat ik kan slapen.

2007-01-31T23:00:00.000+01:00

Met mijn handen breng ik je samen. Het lichaam dat nog wil.
Dat knapt en klappert en mij zo aanspreekt.
Met losse tong in ontstoken woorden.

Ik blijf vol. Ik heb je nog gehoord.

Dit zijn geen dagen in mezelf.
Dit is mijn ritme niet.

2007-01-25T23:03:00.000+01:00

We lazen Bloem in bed, lieten mekaar vallen tussen de lakens.
Ik draag nu jouw wegzijn, en dat doe ik rood. Eindelijk eindig.
Alles knopt opwaarts.

Wij trillen mee met de zon. (Wacht tot de lucht vertakt in mijn hoofden. - Geen bloesem siddert een lente lang.)

Wij staan aan kanten. Vanwaar het angstig kijken is. Vanwaar alles beweegt.
(En ik wou je nog wel slapend slaan.)

2007-01-22T00:42:00.000+01:00

Ik loop heuvels op. Lage zon stroboscoopt met kale takken. (Hij ziet mij graag, o ja!)

Ik zit gestreept in een hoek van de zaal. Iemand nam hier een foto van. Zo bleek waren wij nog nooit. (De zon knijpt mijn ogen dicht.)

Dit is een winter. Ik heb mijn vaders mond, maar spreek mijn eigen woorden.

Wij zijn traag nu. Wij rijden met het licht in onze ogen.

2007-01-17T23:25:00.000+01:00

S., graai in je koffer en strooi haar uit op de wind achter je ramen.
Trek het skelet aan de muur tot leven. Lok een meisje in je bed.
Ze zal door een witte straat moeten trekken, kniediep in de nacht.
Wees dan groot en zwart in de deuropening (en vouw een keukenlampaura rond je hoofd).

Heeft ze haar snippers afgelegd? Vraag haar nu maar hoe mooi je bent.

2007-01-17T15:27:00.000+01:00

A., ik zou jouw tuinmeisje zijn. Met takjes in het haar.

Hoeveel valt er nog te plukken in dit verwaarloosde seizoen?

2007-01-17T15:10:00.000+01:00

Mijn schoenen vallen uit in mijn afwezigheid.
Ik wil niets meer krijgen. Er wordt gedacht aan weggaan, lopen, rennen.
Het achterlaten van wat zand tussen planken en een omgewoelde droom.
Nu ik leun, wil ik niet meer dragen. (Ik pluk de dagen uit de lucht.)
Ik ben warm nu. In blote voeten verkleed. Je ogen in mijn ogen.
Ik neem alles mee.

2007-01-11T23:55:00.000+01:00

Wanneer je in je papieren bootje naar me toe komt dobberen, zal ik huilen! huilen! huilen! Want zoveel vreugde kan ik niet aan. Noch het verdriet.

Hou mijn pen vast nu.

2007-01-08T23:05:00.000+01:00

Verkreukelde zomers in mijn hoofd; ik smaak bitter nu.

Ze brengen daar hun dagen door, zachte stemmen uit kamers, donker wordt licht wordt donker.
Ik heb er honger. Hónger.
Avonden en mijn laarzen zakken weg in het rode tapijt, maar ergens beneden barst een stenen vloer.

Wanneer ik spreek, rest slechts een kleine stem, en eerder werd gewist.

2006-12-28T22:19:00.000+01:00

Zo zal ik altijd zijn: als een tomeloos uit mezelf breken.
Hier zijn avonden van aardbeienijs en een gestaag verglijden, en al wat er gebeurt, is mijn smelten tussen vingers overal.
Je hangt me op aan mijn gebaren, maar dan zit ik rechtop in bed met een hand op mijn rug, in het schrapen van de nacht.

Draag mij licht door deze winter.

2006-12-21T00:00:00.000+01:00

Nu ik eindelijk kan staan, is er geen grond meer onder mijn voeten.

2006-12-20T15:23:00.000+01:00

Met de jaren neem je steeds meer de kleur aan van je achtergrond. Het leven zit je op de borst, ik weet het. Je past niet, strompelt door je verdriet, huilt in mijn oren.
Ik zal je uitknippen en bewaren en zoekmaken, lieve S.

Spuw je boon maar in mijn hand.

2006-12-11T22:57:00.000+01:00

Ik wou roepen: het is een illusie! Ik wil niet toekijken hoe je jezelf sloopt door aan mijn adem te blijven hangen. (En ik weet niet eens meer wat ik allemaal tegen je zei, wat ik je toonde, waaróm je dan zo van me denkt te houden. - Alleen die vijver waar ik wou inspringen op mijn verjaardag, de eenden die doken en weer bovenkwamen, keer op keer. Ik was zo wèg toen.)
Ik kan niet alle vrouwen van alle levens zijn.

2006-12-10T16:54:00.000+01:00

Je steekt je mooie hand in mijn leven en dan sla je me stevig aan. Het is op zwart dat je speelt en haperend langs mijn ruggengraat. Ik plooi een ochtendknie om wat woorden, val op bleke huid.
In de stationshal veegt een man ons bij elkaar en we maken hem duidelijk hoe drenkeling we zijn. Hoe weerloos tegen regen.
Ik drijf aan je hand naar buiten en waar je naar hoge gebouwen wijst, voel ik me klein en veilig. Het donkert daarboven en paraplu's zuigen ons mee. Mijn haren geselen je natte gezicht, koude en warme vingers wisselen van eigenaar.
Dit is hoe we klinken in het begin (we lachen onze ruggen tot cello's, raken verstrikt in een snaar); hier is straks een lied ontstaan.

2006-12-07T23:25:00.000+01:00

Je nam het missen van me af en nu zit ik hier met volle handen, en een beetje verbaasd.
We werden gevierendeeld in elkaar verlatende treinen, en kijk hoe geluk mij sindsdien ervaart. (Het ratelt door mijn dagen, het suist in mijn oor.)
En jij - mijn lieve jij - zag me zitten en trok me (hop) overeind.

2006-12-05T00:54:00.000+01:00

Aan een jongen met pijn: de oplossing is: bedek je vloer met sneden brood.
En kus J. nièt, maar kijk naar het onder de huid verschuivende sleutelbeen wanneer ze haar hoofd zal wegdraaien. Merk op hoe haar krullen eindigen in niets.

2006-11-30T00:19:00.000+01:00

Monkey

2006-11-28T23:54:00.000+01:00

Bijna.

2006-11-26T12:57:00.000+01:00

Iemand hangt witte veren om mijn nek en een ander dekt me toe met mijn zwarte jas. Dan pas wordt het koud.
Achterin de auto met Medusa - ik glijd door een vreemde stad vol verlichte kerken. In een hoge blauwe kamer likken we zout van cocktailglazen en de wereld draait langzaam verder in haar steeds kleiner wordende cirkel.
Ik kies zelf mijn figuranten uit - ze stappen met me uit treinen en door slordig wintergras onder een zware oranje lucht.
Iemand verloor zijn ogen in het kaarslicht vannacht. (Mensen kunnen lelijk zijn - maar toen had ik al in zoveel moois gekeken.)

Die kus die je opborg in je jaszak, breng je hem volgende keer weer mee?
(Hij leek misschien overbodig, maar was dat niet.)

2006-11-22T23:31:00.000+01:00

Op mijn schoot schokt Lola Stein mee met het ritme van de trein. Zwart likt aan de vensters en daar naast mij zit ik. Ik kom van zoveel glas en trap en gespin onder mijn hand. Ergens staat een huis met vogellijkjes rondom. Hun plof-plof-plof klinkt alsof ze tegen mijn schedel aanvliegen. Alsof ze hun nest willen maken in mijn hoofd. (Ik werd geboren om te koesteren.)
Ik schuif rond een tafel van begin naar eind en onderweg wordt gevoed en ook een beetje geleefd. Hier is mijn plaats. Hier zet ik mijn voeten op de grond.
(Hier wordt niet meer gevlogen en alles wat ontbindt, valt stil naar beneden.)

2006-11-19T23:01:00.000+01:00

Zijn je voeten nog nat?, vroeg hij me - maar man, hoe kan je zorgen voor al dat gedane, en kijk, ik trek mijn knieën van je af.
Wil je nu gaan?, vroeg ik hem, want mijn hand in zijn nek begon zo verbonden te voelen. (En ik hoorde hem al rennen in zijn gesteunzoolde schoenen.)
Ik trok een zucht uit zijn naar duim gevormde mond en zag hoe een kruin bleef liggen en zich niet meer van mij wegdraaide. Niets keek toe hoe ik voor de laatste keer Mazzy Star uit de kast haalde.
Een deur sloot zich achter een rug en vanaf daar was het nog slechts dalen, dalen, dalen.

2006-11-17T18:38:00.000+01:00

Zo volledig als je naast me ligt, en hoe je me okselt - het donker trekt alle kleur uit je gezicht. Je tast de slaap uit mijn vel en raapt al mijn zinnen bij elkaar. Met je natte paraplu open in de keuken, en hier boven lippen die je aarzelend sluit op mijn oor (als bevatten ze een geheim), is er weer een dag gebroken. Je hebt me hier nu (maar niet echt), in een twijfelbed van aandrang (en een krullend meisje ergens daar).
Het is waanzin wat mijn dijen omklemmen. Een kloppende kinderkwaal.
Je lachjes omhelzen ongemak en weetjeikziejegraag.

2006-11-14T23:20:00.000+01:00

B., ik zou je moeten schrijven.
S., ik zou je moeten laten slapen in je eigen bed.
D., ik zou je moeten vergeten.
P., ik zou je moeten doden.
G., ik zou me moeten schamen.

Nee, ik heb het niet tegen JOU.

(Ik wurg je met je groene t-shirt, geef je geschenken weg, slaap in een al even hunkerend lichaam, drink niets anders dan troostthee, proef nog dagelijks je 'ga weg'.)

2006-11-14T00:55:00.000+01:00

Ik ben het. Ramona.
Mijn haar ruikt naar zee en op het trage strand staat een kind met een vis tussen de handen. (Wie spartelt, doet niet mee.)
Hier wordt nauwelijks nog gevallen. (Mijn afstandsman drinkt kwallenprik en draagt zijn ogen zwart.)
Als je haar niet graag ziet, trek dan je woorden uit haar buik. Laat haar vangen zonder haakjes.
Aan menige kant van later hangt zij nog steeds in afscheidsvorm.

2006-11-07T23:32:00.000+01:00

Iemand staat gesloten voor mijn deur en hier, in huis, raakt alles aan de kou.
O, god, ik heb mijn leven uitgegoten! De man op de stoep stopt een vervoering in mijn handen en ik betaal in het zwart. Zo ben ik: zwàrt. (Met een wit randje aan.)
Ergens wil iets maar niet zwijgen. Het kruipt reeds anderhalf jaar achter me aan en roept: laat mij los! (Ik wil het de diepte ingooien, tussen al dat krakende hout, maar dan moet ik volgen, en ik ben zo week. Niet valbaar genoeg.)
Nooit krijg ik jou bewogen. Je zegt: ik eindig hier.

2006-11-03T22:50:00.000+01:00

Ik heb een uur op dit vreemde bed gelegen; een kat rust zwaar op de vingers van mijn rechterhand. Een vrouw staat aan het hoofdeind te zuchten. Ik slik en ril.
Mama, kom me halen. Ik wacht nu al een uur in herfst, en het regent zo stil om me heen.
Je bracht dat kleine meisje met je mee. Het glimlacht naar me vanachter glas, en ik zie mezelf op haar.
Nu zit ze naast mij met open mond naar pluizige beesten op tv te kijken. Ik knijp ritmisch in haar arm omdat ik haar wil voelen. Ik wil voelen hoe ik leef.
De beesten zijn kleurrijk en gestreept en groot, en spreken met gekke stemmetjes. Ik wou dat ik in één van hen verborgen zat en kleine hartjes incognito kon toespreken, hen kon tonen hoe vrólijk ik ben en hoe ik dans. (Maar wat is het warm in dit pak.)
Ik wist niet goed in welk bed ik zou slapen vannacht. Geen enkel rust immers op vaste grond en dochters willen waken.

2006-11-02T23:25:00.001+01:00

Negentien jaar geleden kwam ik thuis van school op een donkere woensdagmiddag, ik zette de radio aan in dat lege, lege huis en hoorde dit, en ik wist: vanaf nu zullen de jaren zonder jou zijn.
Ze vlochten je vingers over je buik. Een paternoster en een witte gehaakte deken. (Had je het koud dan?) Iemands traan op het tapijt. Ik greep naar mijn moeders schouder om overeind te blijven en niemand zag me vallen.
Die schouder kleeft nog steeds in mijn hand, en ik kijk altijd een paar meter dieper. Dieper, waar jij zo onophoudelijk lígt.

2006-10-29T23:51:00.000+01:00

Ik pel de dag met duidelijke vingers. De witte vluchtende stip: dat zijn wij - steeds wij, en we haasten ons naar huis. Naar vuren in sneeuw en een hoofd vol vlokken. (Je trok mijn natte lijf uit de regen en sprak jezelf vrij.)
Mijn stille honger drukte altijd al vergeefsheid uit.

2006-10-29T00:35:00.000+02:00

Please let me have my way with you.

kissme

2006-10-27T22:12:00.000+02:00

Toen ik uit gisteren kwam gekropen en in oude zon verdronk, lag er zoveel voor me klaar dat benaderd wou worden - zo met de herfst in mijn tamme bloed.
Ik heb gewoond vandaag, voor het eerst. Een huis rond me opgetrokken, me verborgen onder één of ander dak.
Iemand anders woont hoog op een heuvel en rolt daar wel eens af. Wie aan mijn wortels blijft liggen, mag zich verwachten aan naar lente graaiende takken in een staalblauwe lucht.

2006-10-25T00:23:00.000+02:00

Zie je dan niet in dat je je verloren voelt omdat ik je kwijt ben?

2006-10-24T10:55:00.000+02:00

Voor jou, alsnog en nog steeds:

leaf~left

2006-10-24T00:56:00.000+02:00

De hele dag boots ik mezelf na. Er is geen ontkomen aan.

2006-10-22T13:24:00.000+02:00

Visioen 1: Ik stap uit mijn bed in dit vreemde huis, ga de deur uit en begin te stappen. Op blote voeten. Geen doel.
Visioen 2: De tunnel waarin we rijden houdt het niet meer en klapt zich over ons dicht. Ik ben veilig opgeborgen nu - maar dat weet ik niet.

Dit is wat er gebeurde: er was beneden een strand, boven een met bliksem geaderde sterrenhemel, en daartussen een uit zand opgetrokken vrouw.
Er was geen wind om ergens mee te spelen; alleen het ruisen van de zee.

2006-10-21T14:50:00.000+02:00

David, je engel heeft je nodig.

Breng O. voor me mee en hang me op aan mijn voeten, zodat alles uit mij kan wegstromen.
Heb enkele jaren geduld met mij en gebruik niets dan jullie ogen om me te helpen herinneren waar ik ben.

Please, oh please, knock me out!

2006-10-20T11:20:00.000+02:00

Ik heb in dat water geslapen vannacht. Zou je je omkeren in mij als ik naar je lachte? (Welk mes snijdt onze bovenarmen van elkaar, en kan je naast me zitten zonder te bloeden?)
Ik weet niet hoe je val te breken of waar ik moet gaan staan. Mijn lichaam herinnert zich niets.

2006-10-19T18:09:00.000+02:00

De helaasjongen vraagt wanneer iemand een keer veertjes naar hem gooit in plaats van rotsblokken.
Wel, ik heb me al SUF gegooid met veertjes, maar het probleem is: ze maken je niet wakker. En mijn armen zijn moe. En jij stopt ze in je oren.

En uiteindelijk wil niemand nog zo'n verenkind.

2006-10-18T23:37:00.000+02:00

Mag ik slapen nu?

2006-10-15T22:12:00.000+02:00

FUCK YOU ALL !!

2006-10-15T21:28:00.000+02:00

Ik ben het allang niet meer die daar door de bossen loopt tussen vrienden en honden, die soep eet en rode wijn drinkt aan een lange tafel, die dubbelgevouwen staat te lachen om niet veel bijzonders, die in vertrouwde bedden vreemde jongens kust, die naarstig nieuwe vluchtwegen uitstippelt, die de ogen sluit in de zon, die alsnog aan het missen slaat, die enthousiast reageert op de e-mails van Ola, die lacht om niet te moeten huilen, die feestjes afschuimt en bouwt, die onverwacht vreemde geuren ruikt, die zich verstopt in bioscoopzalen, die zich trouw aan haar verlaters bindt, die haar dagen luchtig voor zich uit blaast, die haar telefoon laat rinkelen, die mensen de weg toont naar huis, die aandachtig luistert naar het breken van harten, die deze woorden verzint.

2006-10-13T09:24:00.000+02:00

De helaasjongen die van hunkeren een dagtaak maakte, hij drukt zich onhandig uit in mijn weggegeven armen. Zijn uitgestelde hart (een vijfjarenplan) ligt verbrokkeld in zijn lijf. Met mijn antwoorden oefent hij het leven, maar nooit duwt de kant hem in het water. Nooit maakt hij zijn tenen nat.
De helaasjongen warmt zijn avonden op in de microgolfoven en eet zijn bord nooit leeg.

2006-10-12T13:10:00.000+02:00

Ik zag hoe een boreling oud werd in zijn vaders armen en stierf.
Ikzelf word wel gedragen, maar op veertig centimeter van mijn moeders buik. (Daar is haar geur niet overweldigend, maar kan ik er ook niet aan wennen.)
Een vrouw met een hoofd aan een touw zei me vanochtend nog: 'glimlach naar jezelf' en op mijn wang kleefde ze een traan. Niets zal nog uit mij rollen. Ik draag nog slechts mezelf.
Wanneer ik daar zo sta, op één been en immer groeiend, immer reikend, en alles in mij valt, dan weet ik de grond onder mij zacht. Meegevend. Bodemloos zelfs.

2006-10-11T13:47:00.000+02:00

hart

2006-10-11T00:40:00.000+02:00

Wij zullen onze eindigheid niet vergeten.

2006-10-10T22:16:00.000+02:00

Ik wou je kind en jij wou mij begraven. Met je handen in mijn haren en je vingertoppen langs mijn ruggengraat, dansten we in een zee van mensen en mijn voeten werden nat.
Hier is een kind verdronken. Hier klapten longen dicht.
Ik was zo makkelijk te dragen, toen ik uit mezelf rilde van geluk.
Zo vacuüm-minded. Zo vederlicht.

ohhell

2006-10-10T00:23:00.000+02:00

O, S., de drenkelingen die wij zijn ... Hoe we elkaars verdriet omhelzen.
Jouw hand op mijn rug en de mijne op je buik, maar steeds weer die Ander in onze hoofden.
(Hij zou voor me zorgen.)

O, S., ik wou hem een ei voederen. Zijn prachtige mond dichtboetseren met ei.
Dan kon hij zwijgen en alles laten zijn.
(Maar nu is hij in elke vrouw op zoek naar mij.)

O, S., ik kan hem niet verlaten. Als hij vraagt: 'Ben jij het?', zeg ik ja.
(Ook al weet ik dat HIJ het niet is.)

Draag zorg voor dat kuiken van je, want alle moeders gaan vliegen.

2006-10-07T06:19:00.000+02:00

De eikel die ik je liet kiezen, mijn lief, (de bruine; niet de groene) houdt in zich: de boom van Verdriet. Plant hem NIET.
Nu ik weer wakker ben geworden om vijf, omdat ik dringend aan je wou denken, merk ik dat je naast mijn bed staat (ja, stààt) en je dubbele belofte hebt gehouden: onweerstaanbaar zijn en mij vermorzelen.

2006-10-04T22:13:00.000+02:00

Ik stond vandaag op zoveel doden. Slow motion regen en zon vielen gelijktijdig op hun vierkante zerken en toen begonnen ze te nevelen onder het dikke eikenloof. In de stilte plopten druppels op bladeren en op het gebogen stenen hoofd van de vrouw in rouw.
Ik raapte eikels onder dat kralengordijn - groene en bruine, zich moegehecht aan takken.
Daar had ik een hele dag kunnen zitten, jou wiegend in mijn tot leven gewekte hoofd.

Van Herman De Coninck las ik, ergens in een door duinen omsingeld huis: 'tederheid is altijd inhouden', en hij had gelijk. Ik zou je verslinden anders.